กลับมาแล้ว~!!
เป็นไงกัน สบายดีมั้ยจ๊ะ??
กลับมาถึงเมืองไทยตอน 10 โมงเช้าเมื่อวาน
เหนื่อยสุด ๆ กับการเดินทาง 10 กว่าชั่วโมงง่ะ
กลับมาถึงก็รื้อของออกจากกระเป๋า
ใช้เวลาเป็นชั่วโมงแน่ะ!!
ช็อปแหลกกระจายเลยอ่ะ
ขาไปมีกระเป๋าเดินทางใบเดียว กับกระเป๋าถือขึ้นเครื่องอีกใบ
แต่พอขากลับมีกระเป๋า 2 ใบ ถือขึ้นเครื่องอีก 2
โอ้ว...มาจากไหนกันนักหนอ
ของทั้งหลายก็ไม่พ้นของกินอ่ะ เพราะมันอร่อย
ไม่ได้ซื้อพวกพวงกุญแจ อะไรแบบนี้หรอกนะ
หมดไปกับพวก Billabong, Roxy, QuickSilver, Volcom
และ ของกิน!!!
อยู่ที่ออสเตรเลีย 3 อาทิตย์มีความสุขมาก ๆ
มากจนไม่อยากกลับมาเร็วขนาดเนี้ยะ
ความทรงจำดี ๆ เต็มไปหมดเลย
โฮสต์แฟมิลี่นี่ดีมาก ๆๆๆๆๆ..ประเสริฐเลยหละ
ไม่อยากกลับมาเพราะโฮสต์เนี่ยแหละ
รู้สึกอบอุ่น เศร้ามากเลยตอนกลับอ่ะ
จากกันที่สถานีรถไฟก็ร้องไห้
พอเครื่องบินขึ้นจากออสเตรเลียก็ร้องไห้
ถึงเมืองไทยใจหายที่ต้องจากเพื่อน ๆ ร่วมกลุ่ม 20 คน
เราใช้ชีวิตด้วยกันที่ออสเตรเลีย 3 อาทิตย์
ก็ต้องผูกพันเป็นธรรมดาอ่ะเนอะ
พอกลับมาก็ต้องแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตัวเอง
เศร้าจัง...แต่กลับมาก็ได้เจอพ่อแม่พี่, เพื่อน ๆ ก็ดีแล้วหละ
นี่คือรูปโฮสต์แฟมิลี่ของเราเอง
ก่อนกลับซึ้งมาก ๆ พ่อเค้าใช้เครื่องตัดไม้ให้เป็นรูปจิงโจ้
เคลือบชแล็ก ทำตา อะไรให้อย่างดีเลย
แล้วก็มีของรวมอีกคือ ผ้าเช็ดตัวลายธงออสเตรเลียผืนเบิ้ม
กับตุ๊กตาหมีโคอาล่า 2 ตัว มีกลิ่นหอมด้วยนะ
และการ์ดหนึ่งใบ
ซึ้งสุด ๆ อ่ะ
คนทั้งโลกมีหลายแสนล้านคน แต่เราได้อยู่ด้วยกัน
แถมเข้ากันได้ดีอีกตะหาก
ได้อุ้มจิงโจ้ด้วยแหละ (ไม่ใช่รูปนี้นะ)
รูปที่อุ้มจิงโจ้จริง ๆ ยังอยู่อีกแฮนดี้ไดรฟ์นึง
ถ้ามีโอกาสจะเอามาให้ดูจ๊า
ตอนนี้ตัดผมแล้วนะ
ตัดสั้นมาก ๆ ประมาณเลยคอไปนิดเดียวเอง
เสียดายผมเหมือนกันแต่มันรำคาญอ่ะ
เลยผมอยู่จิ๊ดเดียว..เบื่อผมยาวอ่ะ
ไม่ใช่เพราะอกหักรักคุดแต่อย่างใด
ตั้งใจตั้งแต่ก่อนไปออสเตรเลียแล้วหละ
สรุปว่า...การไปออส ฯ ครั้งนี้เป็นสิ่งที่มาก ๆ ในชีวิตเลย
ถึงไปแล้วจะดำขึ้นอีกโขก็ไม่ว่า
อ้อ..ข่าวดี
เจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมืองเค้าดูรูปตอนที่ออกนอกประเทศ
แล้วพอดูเราตอนที่กลับเข้าประเทศ เค้าถามว่า...
"ผอมลงรึเปล่าเนี่ย!!!"
กรี๊ดด..เป็นไปด๊ายยยยย (ตอนอยู่ออส..กูกินสะบั้นหั่นแหลกเลย)
สุดท้ายนี้...
จะไม่มีวันลืม Rockhampton เมืองเล็ก ๆ น่ารักน่าอยู่
ไม่ลืมโฮสต์แฟมิลี่ที่น่ารักและแสนอบอุ่นเลย
เชื่อว่า...เราจะต้องได้เจอกันอีกแน่ ๆ
ขอบคุณนะคะ
-- Never ever forget
-- ดำขึ้น..(อาจจะ)ผอมลง(ตรงไหน?)แต่ก็คุ้มวะ
-- ขอบคุณทุกความคิดถึงด้วยนะจ๊ะ โดยเฉพาะเพื่อน ๆกับ เอ๋
-- น้อง ๆ 20 คนที่ไปออสกับ UCE รุ่น 26 นี้ด้วยกัน...ชั้นรักพวกแกนะ
-- ไปโรงเรียนวันแรกก็พบกับกองการบ้าน..อะไรกันเนี่ย??
-- วันเสาร์สอบตรงศิลปากร!!!! มุ่งมั่นและเอาจริง
-- มายด์กลับจากญี่ปุ่นแล้วเช่นกัน..รอของฝาก คิกคิก
.
.
.
.
ระหว่างเราฉันนั้นรู้ มันคงเป็นไปไม่ได้
ระหว่างเราฉันนั้นรู้ ระหว่างเราฉันเข้าใจ
โลกความจริงมันรุนแรง เกินกว่าใครจะรับไว้
ฉันนั้นรู้ ฉันนั้นรู้..ว่าตัวฉันต้องห้ามใจ
ไม่ได้ทิ้งเธอให้ยืนอยู่บนทางอันแสนไกล
แต่ฉันยังคงเก็บเธอเอาไว้
อยู่ในจินตนาการ อยู่ในฝันฉันข้างใน
โลกความจริงเป็นเช่นไร ฉันไม่รู้ไม่สนใจ
อยู่ในจินตนาการ อยู่ในฝันฉันเรื่อยไป
จะเก็บเรื่องราวของเราเอาไว้...ในจินตนาการ
จะทรมานสักเท่าไร เราก็คงต้องฝืนทน
มันเป็นเรื่องของเหตุผล ที่ต่างคนต้องเข้าใจ
ไม่ว่าเราดึงดัน จะดื้อรั้นสักเพียงไหน
เราก็คงจะต้องยอม ปล่อยให้มันต้องเป็นไป
ไม่ได้ทิ้งเธอให้ยืนอยู่บนทางอันแสนไกล
แต่ฉันยังคงเก็บเธอเอาไว้
อยู่ในจินตนาการ อยู่ในฝันฉันข้างใน
โลกความจริงเป็นเช่นไร ฉันไม่รู้ไม่สนใจ
อยู่ในจินตนาการ อยู่ในฝันฉันเรื่อยไป
จะเก็บเรื่องราวของเราเอาไว้...ในจินตนาการ
อยู่ในจินตนาการ อยู่ในฝันฉันข้างใน
วันพรุ่งนี้เป็นเช่นไร ฉันไม่รู้ไม่สนใจ
อยู่ในจินตนาการ อยู่ในฝันฉันเรื่อยไป
จะเก็บเรื่องราวของเราเอาไว้...ในจินตนาการ
Although, it was too short time we were together,
i realize i was really happy. You're my lovely person.
Although, there was no word from me,
i really love you inside my mind.
Although, there is no clue when we can meet each other again,
i know i'll see you everynight in my dream and imagination.
From now on, good luck to you.
I believe i'll be able to see you someday.
No matter where you are, you are always here.
กลับมาแล้ว~!!
เป็นไงกัน สบายดีมั้ยจ๊ะ??
กลับมาถึงเมืองไทยตอน 10 โมงเช้าเมื่อวาน
เหนื่อยสุด ๆ กับการเดินทาง 10 กว่าชั่วโมงง่ะ
กลับมาถึงก็รื้อของออกจากกระเป๋า
ใช้เวลาเป็นชั่วโมงแน่ะ!!
ช็อปแหลกกระจายเลยอ่ะ
ขาไปมีกระเป๋าเดินทางใบเดียว กับกระเป๋าถือขึ้นเครื่องอีกใบ
แต่พอขากลับมีกระเป๋า 2 ใบ ถือขึ้นเครื่องอีก 2
โอ้ว...มาจากไหนกันนักหนอ
ของทั้งหลายก็ไม่พ้นของกินอ่ะ เพราะมันอร่อย
ไม่ได้ซื้อพวกพวงกุญแจ อะไรแบบนี้หรอกนะ
หมดไปกับพวก Billabong, Roxy, QuickSilver, Volcom
และ ของกิน!!!
อยู่ที่ออสเตรเลีย 3 อาทิตย์มีความสุขมาก ๆ
มากจนไม่อยากกลับมาเร็วขนาดเนี้ยะ
ความทรงจำดี ๆ เต็มไปหมดเลย
โฮสต์แฟมิลี่นี่ดีมาก ๆๆๆๆๆ..ประเสริฐเลยหละ
ไม่อยากกลับมาเพราะโฮสต์เนี่ยแหละ
รู้สึกอบอุ่น เศร้ามากเลยตอนกลับอ่ะ
จากกันที่สถานีรถไฟก็ร้องไห้
พอเครื่องบินขึ้นจากออสเตรเลียก็ร้องไห้
ถึงเมืองไทยใจหายที่ต้องจากเพื่อน ๆ ร่วมกลุ่ม 20 คน
เราใช้ชีวิตด้วยกันที่ออสเตรเลีย 3 อาทิตย์
ก็ต้องผูกพันเป็นธรรมดาอ่ะเนอะ
พอกลับมาก็ต้องแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตัวเอง
เศร้าจัง...แต่กลับมาก็ได้เจอพ่อแม่พี่, เพื่อน ๆ ก็ดีแล้วหละ
นี่คือรูปโฮสต์แฟมิลี่ของเราเอง
ก่อนกลับซึ้งมาก ๆ พ่อเค้าใช้เครื่องตัดไม้ให้เป็นรูปจิงโจ้
เคลือบชแล็ก ทำตา อะไรให้อย่างดีเลย
แล้วก็มีของรวมอีกคือ ผ้าเช็ดตัวลายธงออสเตรเลียผืนเบิ้ม
กับตุ๊กตาหมีโคอาล่า 2 ตัว มีกลิ่นหอมด้วยนะ
และการ์ดหนึ่งใบ
ซึ้งสุด ๆ อ่ะ
คนทั้งโลกมีหลายแสนล้านคน แต่เราได้อยู่ด้วยกัน
แถมเข้ากันได้ดีอีกตะหาก
ได้อุ้มจิงโจ้ด้วยแหละ (ไม่ใช่รูปนี้นะ)
รูปที่อุ้มจิงโจ้จริง ๆ ยังอยู่อีกแฮนดี้ไดรฟ์นึง
ถ้ามีโอกาสจะเอามาให้ดูจ๊า
ตอนนี้ตัดผมแล้วนะ
ตัดสั้นมาก ๆ ประมาณเลยคอไปนิดเดียวเอง
เสียดายผมเหมือนกันแต่มันรำคาญอ่ะ
เลยผมอยู่จิ๊ดเดียว..เบื่อผมยาวอ่ะ
ไม่ใช่เพราะอกหักรักคุดแต่อย่างใด
ตั้งใจตั้งแต่ก่อนไปออสเตรเลียแล้วหละ
สรุปว่า...การไปออส ฯ ครั้งนี้เป็นสิ่งที่มาก ๆ ในชีวิตเลย
ถึงไปแล้วจะดำขึ้นอีกโขก็ไม่ว่า
อ้อ..ข่าวดี
เจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมืองเค้าดูรูปตอนที่ออกนอกประเทศ
แล้วพอดูเราตอนที่กลับเข้าประเทศ เค้าถามว่า...
"ผอมลงรึเปล่าเนี่ย!!!"
กรี๊ดด..เป็นไปด๊ายยยยย (ตอนอยู่ออส..กูกินสะบั้นหั่นแหลกเลย)
สุดท้ายนี้...
จะไม่มีวันลืม Rockhampton เมืองเล็ก ๆ น่ารักน่าอยู่
ไม่ลืมโฮสต์แฟมิลี่ที่น่ารักและแสนอบอุ่นเลย
เชื่อว่า...เราจะต้องได้เจอกันอีกแน่ ๆ
ขอบคุณนะคะ
-- Never ever forget
-- ดำขึ้น..(อาจจะ)ผอมลง(ตรงไหน?)แต่ก็คุ้มวะ
-- ขอบคุณทุกความคิดถึงด้วยนะจ๊ะ โดยเฉพาะเพื่อน ๆกับ เอ๋
-- น้อง ๆ 20 คนที่ไปออสกับ UCE รุ่น 26 นี้ด้วยกัน...ชั้นรักพวกแกนะ
-- ไปโรงเรียนวันแรกก็พบกับกองการบ้าน..อะไรกันเนี่ย??
-- วันเสาร์สอบตรงศิลปากร!!!! มุ่งมั่นและเอาจริง
-- มายด์กลับจากญี่ปุ่นแล้วเช่นกัน..รอของฝาก คิกคิก
.
.
.
.
ระหว่างเราฉันนั้นรู้ มันคงเป็นไปไม่ได้
ระหว่างเราฉันนั้นรู้ ระหว่างเราฉันเข้าใจ
โลกความจริงมันรุนแรง เกินกว่าใครจะรับไว้
ฉันนั้นรู้ ฉันนั้นรู้..ว่าตัวฉันต้องห้ามใจ
ไม่ได้ทิ้งเธอให้ยืนอยู่บนทางอันแสนไกล
แต่ฉันยังคงเก็บเธอเอาไว้
อยู่ในจินตนาการ อยู่ในฝันฉันข้างใน
โลกความจริงเป็นเช่นไร ฉันไม่รู้ไม่สนใจ
อยู่ในจินตนาการ อยู่ในฝันฉันเรื่อยไป
จะเก็บเรื่องราวของเราเอาไว้...ในจินตนาการ
จะทรมานสักเท่าไร เราก็คงต้องฝืนทน
มันเป็นเรื่องของเหตุผล ที่ต่างคนต้องเข้าใจ
ไม่ว่าเราดึงดัน จะดื้อรั้นสักเพียงไหน
เราก็คงจะต้องยอม ปล่อยให้มันต้องเป็นไป
ไม่ได้ทิ้งเธอให้ยืนอยู่บนทางอันแสนไกล
แต่ฉันยังคงเก็บเธอเอาไว้
อยู่ในจินตนาการ อยู่ในฝันฉันข้างใน
โลกความจริงเป็นเช่นไร ฉันไม่รู้ไม่สนใจ
อยู่ในจินตนาการ อยู่ในฝันฉันเรื่อยไป
จะเก็บเรื่องราวของเราเอาไว้...ในจินตนาการ
อยู่ในจินตนาการ อยู่ในฝันฉันข้างใน
วันพรุ่งนี้เป็นเช่นไร ฉันไม่รู้ไม่สนใจ
อยู่ในจินตนาการ อยู่ในฝันฉันเรื่อยไป
จะเก็บเรื่องราวของเราเอาไว้...ในจินตนาการ
Although, it was too short time we were together,
i realize i was really happy. You're my lovely person.
Although, there was no word from me,
i really love you inside my mind.
Although, there is no clue when we can meet each other again,
i know i'll see you everynight in my dream and imagination.
From now on, good luck to you.
I believe i'll be able to see you someday.
No matter where you are, you are always here.
.Edit.
I'm surviving!!
I'm now in Australia.
The weather is same as Thailand.
It's getting hot.
My host famaily is so good!
I've got not much time to explain.
I'll go back and tell you everything!
Leave your comment,
and i will comment when i was back.
Australian pronunciation is difficult to hear.
Little bit different from Amercan.
C-You.
I miss everybody na!!!
---------------------------------------------------
สวัสดี..คุณพี่ คุณเพื่อน คุณน้อง
ไม่ได้มาอัพซะนานนนนเลย
เนื่องจาก เกิดขัดข้องทางเทคนิคเล็กน้อยย
แต่อย่างน้อยก็มาล่ะน่า...ก่อนจะไปนู่น
ไปวันที่ 8 ต.ค. ตอนเกือบ 5 โมง
กลับ 28 ต.ค. ตอน 10 โมง
ได้โฮสต์แล้วด้วยแหละ
โทรไปหามา ท่าทางจะใจดี
(ขอให้จริง)
แต่ข่าวร้ายยยย...ไม่มีลูกชาย
โฮๆ..ความหวังพังครืนลงมา
มีลูกสาวตั้ง 5 คน!!
แต่อยู่คนละบ้าน 4 คน
เหลืออีกคนอายุ 16 ชื่อ จูเลีย
ก็ยังดี..ที่เหลือวัยรุ่นให้ไม่เหงา 55
ก็หวังให้เป็นทอม..เฮ้ย!! ไม่ช่ายยยย
ตอนนี้ก็ปิดเทอมแล้ว ไม่ค่อยจะเหมือนปิดเท่าไร
เพราะยังต้องตื่นเช้าไป ร.ร.
ไปทบทวนความรู้ที่โรงเรียน
น่าเบื่อเล็กน้อย แต่บางทีก็สนุก
ไปเรียนก็มีความรู้เพิ่มมาจิ๊ดนึง(ย้ำว่า จิ๊ด)
ความจริงตอนนี้ก็ทบทวน แต่ขี้เกียจอ่ะ
เลยออกมาเล่นเน็ต ส่งเมล อัพได
แล้วเดี๋ยวจะกลับไป
เมื่อวานก็อยู่แค่ครึ่งเช้า
ไปโรบินสันกับ โอเล่ พัช มายด์
หาข้าวกินที่ฟู้ดเซ็นเตอร์ กินซเวนเซ่น
เดินดูของ ผลาญตังค์เล่นซะงั้นอ่ะ 555
โร ฯ เสร็จก็ไปแหลมทองบางแสนกับอีพัชต่อ
ไปเพ็นท์เล็บมา แรด ๆๆๆ
แล้วก็กลับไปตั้งหลักที่บ้าน
ไปตลาดมืดต่อเลย...สุด ๆ เลยอ่ะ
อย่างนี้สิ..ถึงจะเรียกว่า ปิดเทอม
วันเสาร์ที่แล้วก็ไปตึกคอม
ซื้อ Flash drive อันใหม่
ตอนเย็นก็ไปจตุจักร ได้ของมาอลังการมาก
ของฝากโฮสต์ แล้วก็ของ ๆ ตัวเองเพียบเลย
กลับบ้านตั้งเกือบ 5 ทุ่ม เดินขาลากเลย
เอาหละ...อัพแค่นี้ดีก่า
ถ้ามีโอกาสก็อาจจะอัพที่นู่นด้วยนะ
กลับมาจะเอาจิงโจ้ตัวผู้มาฝากนะจ๊ะ 55
-- อักษร ฯ ศิลปากร...ขอบคุณทุกคำอวยพรนะ
-- ขอบคุณคอมเม้นท์ที่น่ารักทุกคอมเม้นท์เลย
-- คนดี ๆ ทำไมไม่รัก คนที่รักทำไมไม่ดี
-- ขอให้เกรดชั้นและทุก ๆ คนออกมาน่าดูนะ
-- เด็กหัวขี้เรื้อน ขอแค่ 3.5 ก็พอ
